tuguna

Just another WordPress.com site

>Umud Ali

with 10 comments

>

Umud Ali benim minik, sirin, yakisikli oglum. Bu bloga yazmak istememin en buyuk nedeni onun dogumu oldu. Baktim her ani bir yerlere kaydedilmeye deger, neden yazmiyorum dedim.

Umud bekledigimiz dogum zamanindan 4 gun sonra 3 kasim 2008 saat 23.25 te dunyaya geldi. 52 cm boya 3240 gr da agirliga sahip cirkincik bir seydi. Normal dogum yaptim ve bekledigimin aksine hic de korku filmi gibi degildi -yok yok korkmuyordum, hamileligimin basindan beri siddetle normal dogum yapmak istiyordum ama yine de bu kadar rahat bir dogum beklememistim.-

Detaylara gecelim…

2 kasimda hamileligimin en zor gecesini gecirdim. Neredeyse her saat basi uyandim, yatakta bir taraftan diger tarafa donmek icin 10 dakika cabaliyordum, cok zor nefes aliyordum vs. Bu sikintilarima bakarak dogum yapacagimi tahmin etmistim zaten. Ertesi gun saat 15 sularinda kayinvalidemin evinde yemek yerken ufaktan sanci hissettim ama hic orali olmadim. Cunku oldukca hafifti ve duzensizdi. Ben gayet rahat bir sekilde internete girdim, sevgilicigimle sohbet ettim. Bir taraftan da sanci surelerini not aldim. Bu sekilde uc saat gecti ve sancilarim iyice siklasip, siddetlendi. Saat 18 de benimle ilgilenen ebeyi arayip durumu bildirdik. -Burada yani Hollanda’da hamilelik normal seyrinde ilerliyorsa doktorla gorusmeye gerek kalmiyor, kisisel ebeniz sizinle ilgilenip dogumunuzu yaptiriyor. Ayrica burda kadinlarin yuzde yetmisi evinde dogum yapmayi seciyor. Evde dogumu secmelerinin nedeni olarak ise evlerinin rahatligi ve huzuru icinde dogum yapma ve yollarda enerji kaybetmeme istegi oldugunu soyluyorlar. Ben de dusununce mantikli buldum. Fakat kendim icin cesaret etsem dahi bebek icin gerekebilecek ani bir mudaheleyi dusunerek hastanede dogum yapmayi sectim.-

Her neyse…

Kisisel ebem saat 19 gibi evimize gelip beni muayene etti ve ben yalanci dogum sancisi demesini beklerken 4 cm acilma oldugunu, saat 22 de hastaneye gidebilecegimi soyledi. Bu arada da hastaneyi arayip bizim icin bir oda ayirtti. Ben artik cok yorulmustum ve kalan 6 cm lik acilmayi rahat gecirmek icin epidural istedigimi soyledim. Ama ebe bunun gerekli olmayacagini, rahat bir dogum yapacagimi dusundugunu soyledi. O anki sancilarimla bana moral verdigini hatta epidural vermemek icin oyaladigini dusundum. Cunku Hollanda’da dogumun mumkun oldugunca dogal sartlarda yapilmasi gerektigi dusunuluyor.21.30 a kadar sicak dus ve nefes egzersiziyle sancilari karsilamaya calistim. Sanci aralarinda da makarna yiyip, delice bir mutluluk komasina girmis sevgilime sinirlendim. Hayir bence huysuz degildim sadece sancim vardi.

21.30 dan sonra son hazirlilkarimizi yapip sevgili esim, sevgili esimin iki kiz kardesi ve sevgili esimin annesinden olusan kafilemiz hastaneye dogru yola cikti. Hastaneye ulastigimizda onume gelenden epidural ister vazietteydim ki sevgili ebem muayene icin geldi. Muayene sonucu gulerek, epidurale gerek kalmayacagini bastan bildigini, 10 cm lk acilmanin tamamlandigini ve artik itme kismina gececegimizi soyledi. Ben 10 cm in bu kadar hizli tamamlanacagina hic ihtimal vermedigimden, beni epiuralden vazgecirecek bir oyun oldugunu dusundum duyduklarimin. Ebe bu arada anlatmaya devam ediyordu. Birazdan siddetli bir ikinma istegi hissedecegimi, iste onun bebek oldugunu, engellemeden, kendimi kasmadan itmem gerektigini soyledi. Ve gercekten basladik…

Bu kismi aci verici olmaktan ziyade epey enerji isteyen bir evre acikcasi. bir sure sonra epey yoruluyorsunuz. Ben her yorulup, tamam artik daha fazla itemem dedigimde sevgilim yanibasimda beni motive etti.

Benim dogumumda itme kismi 25 dakika gibi kisa bir surede epiduralsiz, normal seyrinde tamamlandi. Hatta ebe bile dogum konusunda dogal yetenegim oldugunu soyledi.

Bebegimizi dogar dogmaz gogsume yatirdilar ve biz esimle kahkaha atmak, aglamak, kikirdemek ya da sasirmak arasinda gidip geldigimiz bir 10 dakika yasadik. Sonra canim sevgilim bebegimizin gobek kordonunu kesti elleri titreyerek. Bebegimize kavusmustuk, cok mutluyduk. Ebe once bebegi temizleyip, muayene etti, sonra bana emzirmem icin verdi. Tabi haliyle pek basarili bir emzirme degildi. O sirada benim son muayenelerimi yapti, isini bitirince yemek yedik, ben dus aldim ve biraz dinlendikten sonra bir nufus daha artmis olarak gece 3 gibi evimize donduk.

Biz sevindirik ve buldumcuk taze anne baba olarak bebisimizi aramiza yatirip sessizce kikirdeyerek sabah 6 ya kadar oglumuzun yuzunu, ellerini, saclarini inceledik. Ben demek ki surekli kaburgama vurup duran bu minik ayaklarmis dedim.Bebegimizle yepyeni bir hayata adim attigimizin farkinda ve bundan son derece mutlu olarak sabah uyuduk.

Heyecanliydik…

Written by tuguna

Aralık 14, 2008 10:17 pm

bebegimiz kategorisinde yayınlandı

10 Yanıt

Subscribe to comments with RSS.

  1. >Cok guzel bir dogum hikayesiymis sizinkisi. Cok duygulandim okurken. Allah her anneye boyle bir dogum versin!Bebeginizle mutlu ve uzun bir omur gecirmenizi dilerim.SevgilerBanu

    Anonymous

    Şubat 19, 2009 at 4:16 pm

  2. >Cok tesekkurler Banu, ben de herkese en az benimki kadar kolay bir dogum, size de cok guzel bir hayat dilerim.

    tuguna

    Şubat 19, 2009 at 4:26 pm

  3. >tuguna’cim her anne icin dogum ani ozeldir ama senin kadar guzel anlatani gormemistim😀 harika bi yazi olmus bence.. oyle ki insanin dogum yapasi anne olasi geliyor🙂 oglunuza sizinle gecirecegi saglikli bi omur dilerim!

    tinkerbell

    Mart 6, 2009 at 4:25 pm

  4. >Aa cok tesekkur ederim cok mutlu ettin beni. Umarim isteyen herkes guzel bir dogum yasar.Ben de sana guzel bir hayat dilerim, sevgiler:)

    tuguna

    Mart 6, 2009 at 4:42 pm

  5. >cok saol canim! buarada takip listeme ekledim sormadan ama sakincasi yoktu sanirim?

    tinkerbell

    Mart 11, 2009 at 1:02 pm

  6. >tabi ki sakincasi yok, bilakis mutlu oldum ben de seni ekledim:)

    tuguna

    Mart 11, 2009 at 8:29 pm

  7. >Bunu hayatım boyunca ilk defa bu kadar rahat anlatan birisinden dinliyorum,bana o kadar moral verdin o kadar iyi geldin ki..kesinlikle benim profilimdeki hamilelik budur..sanırım sıkıntı acıdan çok ıkınma gücünün kalmaması..canım ben şunu merak ediyorum hani bebek doğum sırasında kanalda nefessiz kaldı diyorlar ya,hani başı şıkışıyormuş,o zaman çok mu hızlı doğurmak lazım,ben o zaman panik olurum,ondan korkuyorum..ama bu çok zor birşey bebeğin nefessiz kalmaması için 30 saniyede falan doğması gerekiyor,acaba plasenta ve kordon üzerinden mi oksijen alıyor doğum esnansında da?epidural normal doğumu ben de düşünüyorum,öyle bir korku anında benim de ağzımdan benzer replikler çıkar herhalde:))ama inşallah benim de sonum seninki gibi olur klavuz annecim…

    "PRETTYCOOL"

    Nisan 28, 2009 at 6:40 am

  8. >Prettycigim iyi gelmesine sevindim:) Aynen dogum acidan ziyade biraz guc ve inat isi. Esim bile bana idadindan cabuk dogum yaptin diyor:) O nefessiz kalma olayi soyle; bebek zaten akciger solunumu yapmiyor dogana kadar, yani bir bogulma soz konusu degil.Ancak cook cok uzun suren sancilardan sonra bebek asagi indigi halde acilma olmazsa ve anne enerjisini duzgun nefes almak yerine bagirmaya harcarsa bebege oksijen gitmeyebiliyor.Yani tavsiyem su; aciya direnip bagirmaya degil de, aciya kendini verip, derin derin seri halde nefes alip vermeye ve gucunu bagirarak harcamamaya calis. Nefes egzersizleri bana cok cok fayda etti, ben onceden herhangi bir calisma yapmamistim ama benle ilgilenen ebe dogum sirasinda ogretti, bagirmama ya da bagirmamak icin direnmeme izin vermedi. Kendimi kasmadan nasil nefes alacagimi ogretti. Zaten sen gucunu korursan bebek de guclu oluyor ve annesine yardim ediyor. Ben Umudun da ayaklariyla itip cabucak asagi indigini bile hissetmistim:)Yine aklina bir sey takilirsa yaz bana.

    tuguna

    Nisan 28, 2009 at 7:15 am

  9. >O iten ayaklardan ben de istiyorum:)Nefes egzersizleri ve diğer herşey için bir hamilelik kursu var burda ona gitmeyi düşünüyorum,Trde ebelik usulü falan yok biliyorsun.Yazını okurken birden acıya kendimi verip doğumhanenin ortasında bağıra bağıra ağlayıp hiçbirşey yapamadığım geldi gözümün önüne:(((Epidural sonrasında baş ağrısı falan mı yapıyormuş canım var mı öyle birşey?İnşallah rahat ve güzel bir doğum geçiririm ben ve bütün anne adayları…Sende korku varmıydı?Ben biraz korkuyorum herhalde…Bu cesaretsizlik mi?Bir de Umud Ali doğduktan sonra neler hissettin?Hamilelik depresyonu ya da sonrasında lohusalıkta bu tür problemler yaşadın mı?Cevabın ve yardımın için çok teşekkür ederim cnm,çevremde pek bunları rahat konuşabildiğim doğum yapmış genç bayan yok,o yüzden seni böyle rahatsız ediyorum:)

    "PRETTYCOOL"

    Haziran 8, 2009 at 12:56 pm

  10. >Prettycim, oncelikle kesinlikle rahatsiz etmiyorsun:) Insallah senin bebegin de sana yardimci olacaktir. Valla hamilelik kursu imkanin varsa kesinlikle katil bence de, ben katilmamistim dogumda ebe ogretecek diye. Ya insan ara ara aglamak istiyor dogumda normal olarak ama ne yapacagini bilememe durumu yasayacagini hic sanmiyorum cunku icgudusel bir sekilde ne yapman gerektigini anliyorsun doguma girince. Epidurale gelirsek, ben epiduralsiz dogum yaptim, aslinda hamileligim boyunca epiduralli normal dogum yapmayi dusunmustum ama benim her sey cok hizli oldu, ebenin tahmin ettigi surenin iki kati kadar hizli surede acilma tamamlandi yani epidurale gerek kalmadi. Belki senin de gerek kalmaz. Ama eger acilma yavas giderse kesinlikle epidural al bence, neden bos yere aci cekesin ki? Yan tesirleri oldugunu ben de duymustum ama cok iyi bilmiyorum acikcasi, simdi yanlis bir sey soylemek istemem.Insallah kisa suren kolay bir dogumun olur, tabi ki korkman normal. Sonucta hic tecrube etmedigin bir sey yasayacaksin, ben de zaman zaman korkup endiseleniyordum. Ama kendini pozitif tut, korku aklina geldikce dogumunun cabucak bitecegini ve bebegine kavusacagini tekrarla. Umud dogduktan sonra haliyle cok heyecanlandim, eli yuzu nasil diye meraklandim. Her sey guzel bir sekilde olup bitti ve ikimiz de saglikliyiz diye cok cok rahatladim.Bebegime bakmakta da zorlanmadim, burda yalniz olmama ragmen, cunku kendi cocugun olunca ne icin agladigini hemen tahmin edip cozum buluyorsun.Hamilelikte ya da lohusalikta depresyon yasamadim ama herzamankinden daha sinirli ve alingan oldugumu biliyorum. Bir de vucut degisiyor filan, ona adapte olma sikintisi cekmistim biraz. Eften puften seylere de agliyordum surekli. Hamileligimin basinda da cok feci endiseliydim, nasil bakcam ben bu cocuga, ya banyo yaptitirken dusurursem, ya carsida kaybolursa vs gibi. Hatta esim gecenlerde "Hamilelik erkekler icin cok zor" gibi bi laf etti heheh ne demekse artik o:) Ama zamanla azaldi, hayal kurma evresi basladi. Bir de 4. aydan 7. aya kadar hem fizyolojik hem psikolojik cok az sikinti cektim. Zamanla her sey duzeldi yani.

    tuguna

    Haziran 8, 2009 at 1:56 pm


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: